Droom ik?

Dag 1, zondag 22-03-2009, Roasters Hotel Nairobi


De nacht was donker en warm. Ik lig onwennig in mijn bed wat op zich best aardig ligt (wat ben ik mezelf dankbaar dat ik mijn eigen kussen heb meegenomen). Ik drapeer de klamboe rond mijn bed maar vraag me af of het echt nodig is. Ik heb nog geen mug gezien. Ach, better safe than sorry en anders wordt mijn broertje weer ongerust want volgens hem is Kenia, of heel Afrika eigenlijk, een plaats van onheil en ziektes. Bij tijd en wijlen word ik wakker en raak dan half verstrikt in de klamboe wanneer ik erachter probeer te komen waar ik in hemelsnaam ben. Oh ja, in Kenia! En terwijl ik me dat bedenk verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en slaap weer in.


Er wordt geklopt. Hè?! Wat?! Ik roep ‘ja’ maar krijg geen antwoord. Ik duw de klamboe opzij en strompel slaapdronken naar de deur. Aan de andere kant staat Rolf, een uur te vroeg, klaar om te gaan ontbijten... Geeft niets hoor Rolf, je hebt nog drie weken om het goed te maken. ;-)


Tijdens het ontbijt heb ik geen andere keus dan wakker worden. De TV staat aan en een schreeuwende predikant (of voorganger, weet ik veel) doet een perfecte imitatie van Eddy Murphy in één van zijn films. Of zou Eddy het hiervan hebben? Wat een herrie! Pure indoctrinatie van de ziel, ik zeg ’t je.  Ontbijt is verder goed. Brood, gebakken ei, worstjes, cornflakes, fruit en pannenkoeken.


Om 11 uur komt Peter langs zoals afgesproken om een aantal dingen door te nemen. Hij vraagt aan ons wat we willen gaan doen. Net daarvoor heb ik in de Lonely Planet gelezen dat je op zondag met een bus door het Nairobi National Park kunt. Dat is het nationaal park dat aan de stad grenst en waar je giraffen kunt fotograferen met de wolkenkrabbers van Nairobi op de achtergrond. Dat is nog eens contrast! Rolf en Peter vinden het een goed idee en in een kleine 4x4 gaan we richting het zuiden.


Wanneer we bij het park zijn zegt Peter dat hier ook een Animal Orphanage is en dat daar tamme cheeta’s zijn.  De rit met de bus door het park blijkt veel te duur en aangezien we volgende week al een echte safari gaan doen, besluiten we om vandaag naar het dieren weeshuis te gaan. Ik heb daar eigenlijk ook veel meer zin in op dit moment want ik heb nog nooit een cheeta in het echt gezien en hoe kinderlijk dit ook klinkt, het is één van mijn lievelingsdieren.


Na de lunch gaan we naar binnen. We lopen langs allerlei dieren en al snel zie ik een hok met achterin een heen- en weer lopende cheeta. Na een halve minuut zie ik iets bewegen in mijn ooghoek en als ik kijk zie ik op een meter afstand van mij twee cheeta’s voor me liggen. Ik ben totaal flabbergasted dat ik op zo’n afstand sta. Ik jubel en pak mijn camera alsof ze ieder moment kunnen verdwijnen. Peter wist van mijn liefde voor katten en praat met de opzichter. Deze komt naar me toe en vraagt of ik het hok in wil. What? Now?! YESSSS!!! Wat blijkt nu, deze cheeta’s zijn door mensen grootgebracht en dus hartstikke tam. Ik weet niet zo goed wat ik er over moet schrijven want ik denk dat ik niemand hoef uit te leggen wat er hier met mij gebeurde. Dit moment had ik niet verwacht en al zeker niet op dag 1.


De rest van de dag? Sja….uhhhhh….een andere opzichter heeft mijn camera meegenomen in het leeuwenhok (helaas, ik mocht er niet bij!) en verder niets bijzonders. Niets kan nu even over deze ervaring heen. Dit moet ik even verwerken zeg maar. En dat ga ik nu lekker doen in mijn bedje. Daar kan ik het nog even helemaal opnieuw beleven.  Welterusten…

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer