Druppel op een gloeiende plaat

Tot een volgend avontuur? Nee nog even niet. Ik heb nog iets met jullie te delen.


Om mijn humeur wat op te krikken en niet steeds de dagen af te tellen heb ik besloten dat Rolf en ik maandagavond maar ’s lekker uit eten moesten. Ons lekker laten verwennen in een fancy restaurant in het centrum van Nairobi. Het verkeer er naartoe is vreselijk. De matatu’s zijn ‘on strike’ en dat levert nog ergere taferelen op in het verkeer dan normaal. Iedereen rijdt kriskras door elkaar en mensen lopen half over de weg naar huis. Chaos dus. Eenmaal aangekomen blijkt het restaurant nog iets more fancy te zijn dan ik had gepland. Ach kan ons het schelen, we hebben ’t nodig. We bestellen een voorgerechtje en een hoofdgerecht. Tussendoor komen er nog hapjes op tafel en we worden door wel zes mensen tegelijk geholpen. Het ontbreekt ons aan niets. Tegen de tijd dat het hoofdgerecht komt, zit ik al vol. En dan te bedenken dat het hoofdgerecht een stuk biefstuk is van maar liefst 4 ons!! Dit krijg ik natuurlijk nooit weg. Dit stuk vlees van nog zeker 325gram verdwijnt straks in de vuilnisbak. Mijn hemel, hoe moet ik dit nu aan mezelf verkopen? Ik staar voor me uit en Rolf vraagt wat er is. Ik leg hem uit dat ik het vreselijk vind om al dit eten weg te moeten gooien terwijl hier een kilometer vandaag mensen in de vuilnisbelt zoeken naar eten. Uiteindelijk komt het dan toch nog goed terecht zou je zeggen… Maar aangezien ik het toch liever zelf ga brengen, vraag ik de ober om een ‘doggy-bag’ zodat we het eten kunnen meenemen. Zo gezegd, zo gedaan. Het eten ligt ingepakt in zilverfolie netjes in een doos.


Dinsdagochtend 8.45 uur


We rijden langs de vuilnisbelt en ik heb zojuist aan Peter gevraagd of hij daar wil stoppen. Stoppen bij de man die ik iedere dag twee keer zie. Hij zit midden op de rotzooi van anderen en zoekt naar van alles wat bruikbaar is. We stoppen op de plek waar de man zit. Zijn kleren zijn gescheurd en er zit amper nog leer op zijn zolen. Zijn haar is lang en vies. Peter vraagt in het Swahili aan hem of hij honger heeft. De man is eerst argwanend. Hij ziet ‘Mzungu’s’ en denkt misschien dat wij foto’s willen nemen. Toch komt hij kijken en Peter zegt hem dat ik eten voor hem heb. Hij pakt de doos aan en bedankt ons. Hij loopt terug naar zijn plekje en de doos gaat meteen open. Ik vraag of Peter nog even wil wachten zodat ik kan zien dat de man gaat eten. Hij begint meteen en ik kan jullie niet zeggen hoe dit voelt. Ben ik blij? Nee. Ben ik triest? Nee ook niet. Ik heb een druppel op een gloeiende plaat gelegd, maar het is beter dan niets,...toch?

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer