Kibera

Dinsdag 7 april 2009


Ik dacht dat ik klaar was met Nairobi. Ik dacht dat ik genoeg armoe gezien had en wilde terug naar mijn veilige omgeving in Nederland. Echter, er was nog iets dat ik niet gezien had en vandaag kreeg ik de kans om daar naartoe te gaan. Kibera, de grootste sloppenwijk van Afrika met zijn geschatte 1 miljoen inwoners werd vandaag bezocht door een kleine blonde ‘mzungu’…


Viafrica helpt scholen en ook in Kibera zijn scholen. Ze hebben niet veel geld maar doen hun uiterste best om de vele kinderen in Kibera van onderwijs te voorzien. Eén van die scholen moest bezocht worden om de mogelijkheden te bespreken om deel te nemen aan het Classworks programma. Zo’n eerste bezoek is erop gericht om te kijken wat er allemaal nodig is om de school ‘klaar’ te maken voor een donatie van twintig computers. Zo moet er een veilig lokaal zijn met een dak, een stalen deur en een slot, zodat de pc’s niet nat worden en/of gestolen worden. Je kunt je voorstellen dat dit zeker geldt voor een wijk als Kibera waar criminaliteit hoogtij voert. Ook wordt er gekeken hoe het zit met de stroomvoorziening. Deze dient zo’n 50cm boven de grond te zitten in verband met veiligheid en er moet een UPS (noodstroom voorziening) aanwezig zijn.


Ik neem mijn camera mee maar laat verder alles van waarde achter in het kantoor. Zolang ik mijn camera met het polsbandje aan mijn arm vastheb en hem niet uit het raam hang om foto’s te nemen zal het wel goed gaan, wordt mij verzekerd door de jongens. We stappen in de auto en enige bedenkingen heb ik wel. Wat moet ik daar nou gaan doen? Een beetje kijken hoe erg deze mensen het hebben? Aan de andere kant wil ik een totaalbeeld kunnen vormen en ben blij met deze kans.


Na 1,5 uur rijden (het is aan de andere kant van de stad en we rijden enorm om) arriveren we bij de meest verrotte plek in Nairobi. Van een afstand zie ik de wijk, met bijna aaneengesloten golfplaten, al liggen.  Ik zet me letterlijk schrap als we de wijk inrijden. De straten waar je kunt rijden zijn nauw, er kan amper één auto door en we moeten oppassen om niet over een hondenstaart of kindervoetje heen te rijden. Mijn raampje wordt door Matthew (hij rijdt) dichtgedaan want hij wil geen gedoe. Ik maak filmpjes en foto’s vanuit de auto. Na een half uur rijden door slechts twee straten blijken de jongens niet te weten waar het is. Ik zie mensen op straat geïrriteerd kijken als we weer langskomen. David belt met de school. Geen gehoor of in gesprek. Matthew belt met Peter op kantoor. In gesprek. We staan stil, midden in Kibera en we worden aangestaard door iedereen die er loopt. Ik zie overal op straat vrouwen een soort van deeg kneden. Ze maken er broodjes van. Echt hygiënisch ziet het er niet uit. De telefoon gaat. Het is Peter. Hij vraagt wat er aan de hand is. Ondertussen belt de school ook terug. Oftewel, iedereen belt met elkaar maar een echte oplossing komt er niet. Aangezien het bijna niet uit te leggen valt hoe we moeten rijden krijgen we via Peter door dat de IT teacher ons komt halen. We wachten een minuut of tien en inderdaad, daar komt hij aangelopen. Om hem in te laten stappen moet ik even uit de auto. Ik stop mijn camera in mijn zak en stap uit. In no time staan er twintig kinderen om mij heen te roepen ‘Mzungu, how are you?’ ‘MZUNGU, HOW ARE YOU?’. De kinderen lachen en willen me aanraken. Het is voor hen een hele belevenis om een blanke te zien en ze willen maar wat graag aandacht. Ik stap in en geef de teacher een hand. Hij vraagt of ik er (een kind) niet één wil meenemen. Hij zegt dit gekscherend maar heeft er een reden voor. Veel kinderen hier zijn wees. Hun ouders zijn overleden aan ziekten ten gevolge van de slechte hygiëne en natuurlijk aan Aids. Geschat wordt dat 1/5 van alle Kenianen die besmet zijn met HIV in Kibera woont. Nee, ik wil geen kindje meenemen en ik vertel hem dat ik genoeg aan mijn drie katten heb. Hij lacht, zoals iedereen hier die ik dat vertel.


Na vijf minuten rijden komen we aan bij de Soweto Academy. Meisjes in de leeftijd van 6 t/m 11 jaar met roze jurkjes en paarse truitjes openen voor ons de poort en we rijden naar binnen. De meisjes staan naast onze auto en het ‘ge-mzungu, how are you’ breekt weer los. We worden welkom geheten door de headmaster en hij neemt ons mee naar zijn kantoor. Daar wordt ons vertelt hoe blij ze zijn met de kans om een relatie aan te gaan met Viafrica. We bekijken het lokaal waar de computers uiteindelijk moeten komen te staan. Het is nog niet gebruiksklaar. Er is nog geen elektriciteit en de schoolbankjes die ze voor de computers en monitoren willen gebruiken zijn instabiel en te klein. De technische jongens geven adviezen over hoe het lokaal kan worden aangepast. Dan worden we uitgenodigd om iets te blijven drinken. Het is inmiddels 12.30 uur en ik heb ontzettende honger. De IT teacher stuurt er iemand op uit om op straat cola en melk te gaan halen. Als hij terugkomt heeft hij ook een zak vol ‘Mandazi’ bij zich. Dat zijn de broodjes die ik zojuist heb zien maken door de vrouwen op straat…


De honger overwint het van de angst om iets op te lopen en ik eet twee van de broodjes. Ze zijn niet eens zo slecht. Het smaakt eigenlijk nergens naar. De halve liter cola die ik krijg voorgeschoteld is warm. Na een half uurtje praten over ontwikkelingshulp en God is het tijd om te gaan. De headmaster  wil nog een gebed met ons doen. Met onze ogen dicht en de handen gevouwen staan we rond de tafel. We worden gezegend en zeggen ‘amen’. We lopen naar buiten en nemen afscheid. Matthew haalt de auto op en David en ik wachten in de straat op hem. Er komt een moeder aangelopen met een meisje van zo’n 2,5 jaar oud aan haar hand. Ze lopen mij voorbij en het meisje kijkt naar mij omhoog. Ze laat acuut haar moeder los en gaat met haar handjes omhoog tegen mijn benen aanstaan. Als vanzelfsprekend til ik het meisje op.  Ik weet niet waarom maar er breekt iets in mij. Ondanks alle ellende hier, heeft dit kind mij nog iets te geven, liefde. Ik zet haar weer neer en verlaat Kibera met een gevoel van hoop.

Bedankt voor het meelezen en tot een volgend avontuur!
A3ne

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer